Widok żałosny, blaga,
Uśmiech dziecka jak radość na końcu świata,
Zamazany pamięci grymas zanuci,
“odnowienia chcę”, nie wróci.

Spoglądam w lustro,
W jarzeniowym świetle – jutro,
Chrupiące ciacho niegdyś,
Czas minął i nic nie będzie takie jak kiedyś.

Widoczny znak, chcę Ciebie częściej,
Najpłodniejsze wiosny już mną,
Maszerują coraz gęściej,
Machają radośnie pieśnią daleką
… do widzenia.

Oby do widzenia i do zobaczenia,
Lwia grzywo, nocy bezsenna,
Siło niespożyta, zdobyczy, roszczenia,
Miłości pierwsza, goryczy bezdenna.

Jutrzenko moja, obudzę się nowy,
Poskładany z atomów świata,
Pośrodku złotego miasta mowy,
szafirowych chodników poświata
… przyjęcie godne królów.

Do zobaczenia, spotkanie rychłe,
bo dni krótkie i szybkie,
chłodny wiatr omiata codzienność,
noc nadchodzi szybko, moja miłość,
najczarniejsza przed nastaniem poranka,
szalona mroczna kochanka.

Mała czarna,
Dusza pośrodku pustego wszechświata,
Gdzieś daleko gwiazda,
Oślepia, rozgrzewa na parę godzin,

Zaćmienie, na długie lata,
Raz na tysiąc lat przeleci kometa,
Ciągnie ogon za sobą nieuchronnych konsekwencji jednorazowego spotkania,
A potem znów zostaję sam.

Mała czarna,
Dusza chce krążyć wokół czegoś większego,
przyciągnięta, w kręgu nie osaczającego zainteresowania,

Przygarnij mnie Panie,
Pozwól mi krążyć na zawsze wokół Ciebie,

Oświeć mnie Panie,
Jak meteoryt Saturna chcę,
jaśnieć Twoim blaskiem … do końca i jeszcze jeden dzień dłużej.

Witajcie drodzy!

Chcemy jeszcze raz wyrazić nasze docenianie dla Waszej pracy i wysiłków, aby chociaż niektórych skłonić do samodzielnego myślenia. A to wcale nie jest taka prosta sztuka, jakby się mogło wydawać. Każdy kto jest, czy był w organizacji wie, jak patrzy się tu na takich, co ośmielają się mieć inne zdanie lub zrozumienie niż ciało kierownicze. Zamiast się zastanowić, pomyśleć, natychmiast pada pytanie: „Czy ty podważasz niewolnika? Czy chcesz być mądrzejszy niż niewolnik?” Pewien brat starszy i nadzorca stwierdził: „Wolę mylić się z organizacją, niż mieć rację sam”.

Wobec takiego muru ignoranctwa i fanatyzmu religijnego pozostała nam na razie tylko działalność w konspiracji. Dlatego z przyjemnością spotykamy się każdego tygodnia, żeby studiować Biblię i staramy się czytać ją tak, jak została napisana, bez bagażu dotychczasowych wierzeń i poglądów, tak jakbyśmy to robili po raz pierwszy w życiu zdając się w pełni na kierownictwo Ducha Świętego. Przeczytaliśmy już w ten sposób List do Rzymian, do Koryntian i Galatów.

Mamy wiele przemyśleń, ale też pytań pozostających bez odpowiedzi, bo nie wychodzimy z założenia, że wszystko musimy zrozumieć. Zdarza się, że ktoś z nas inaczej rozumie jakiś werset, ale postanowiliśmy, że nie będziemy za to wykluczać [?]. Po prostu cenimy sobie wolność chrześcijańską, która, o dziwo, wcale nie musi burzyć jedności chrześcijańskiej.

Jedno z pierwszych i najważniejszych naszych przemyśleń dotyczy osoby i roli naszego Pana i Pasterza Jezusa Chrystusa. Jesteśmy pod wielkim wrażeniem stosunku emocjonalnego apostoła Pawła i pierwszych chrześcijan do Jezusa, a jednocześnie brakiem takiego stosunku w zborze Świadków Jehowy. My dopiero teraz rozumiemy tych, co twierdzą, że Świadkowie Jehowy nie są chrześcijanami. Chociaż uważamy, że jest to skrajny pogląd i nie do końca słuszny, to jednak coś jest na rzeczy. Zaczęliśmy uważniej słuchać na zebraniach właśnie pod tym kątem, i co się okazało? Bardzo często imię Jezusa pada wyłącznie na końcu początkowej i końcowej modlitwy, czasem w zwrocie: „Jezus powiedział w Ewangelii…”, albo przy okazji wymieniania dawnych sług Bożych czy proroków, którzy są dla nas dziś w czymś przykładem. I nic tu nie pomoże nawet wydanie całej książki o Jezusie, w której panuje całkiem odmienny duch, niż w listach Pawła lub Piotra. Można powiedzieć, że publikacje Towarzystwa są *o Jezusie * zaś Listy *w Jezusie.* Czuje się w nich niezmierną miłość a wręcz uwielbienie dla Pana Jezusa, którego imię przewija się setki razy. Nawet kiedy apostoł Paweł pisze o Bogu, to bardzo często mówi o Nim, jako o „Ojcu naszego Pana Jezusa Chrystusa”.

Czytając Nowy Testament odnosi się wrażenie, że wręcz więcej jest w nim o Jezusie niż o Bogu. Co więcej, można dojść do wniosku, że nawet Stary Testament został spisany jakby z myślą o Jezusie Chrystusie, np. ofiary, kapłaństwo, linia rodowa, proroctwa mesjańskie itd. Nasz Ojciec, Jehowa Bóg nie jest zazdrosny o swojego Syna, miłuje go, jest z niego dumny, wywyższył go, otoczył chwałą i ustanowił Panem i Pasterzem, a nawet Arcypasterzem (1Piotra 5:4). Skoro więc chcemy mieć uznanie Ojca, musimy tak traktować Syna, jak nas tego uczy Jego Słowo. Dlaczego więc prorokowi Izajaszowi, apostołowi Janowi i Tomaszowi wolno było nazwać Jezusa Bogiem a nam, ŚJ, nie wolno? To znaczy niby wolno, bo ŚJ zaraz zacznie udowadniać, że oczywiście Jezus miał naturę boską i w pewnym sensie był bogiem, tylko z małej litery, no i że nie jest Bogiem Wszechmocnym, bo my nie wierzymy w Trójcę.

W związku z tym posunięto się dalej, do nauczania, że Jezus jest pierwszym aniołem lub archaniołem i stworzeniem Bożym, pomijając całkowicie fakt zrodzenia Syna przez Ojca, o czym nawet świadczą określenia Pierworodny i Jednorodzony. Coraz bardziej utwierdzamy się w przekonaniu, że Pan Jezus Chrystus był i jest Kimś więcej niż uczy się nas na zebraniach, na których obca jest retoryka, że Jezus jest moim Panem, że chcę podobać się Panu Jezusowi, że z miłości do Pana Jezusa uczyniłem to lub owo…, podczas gdy zawsze otwarcie i głośno mówi się o miłości do Jehowy i do bliźnich. Idąc za klasykiem „to oczywista oczywistość”, że kochamy Boga Jehowę, ale dlaczego brakuje nam równej swobody w otwartym i publicznym wyrażaniu miłości do Chrystusa???

No cóż, nawet w wykładzie do chrztu nie zauważyliśmy, by podkreślano iż nowo ochrzczony jako chrześcijanin należy do Chrystusa i winien mu okazywać miłość i oddanie jako swemu Panu i Właścicielowi, który kupił nas swoją własną krwią. Zauważyliśmy to na przykład na jednym z ostatnich zgromadzeń, na którym brat zwracając się do kandydatów do chrztu powiedział, że patrzy na nich Jehowa, zastępy aniołów ale także szatan z demonami. A gdzie jest Pan Jezus jako głowa zboru chrześcijańskiego? Czyżby nie warto było nawet wspomnieć jego imienia, bo zaliczono go tylko do obserwujących aniołów?

Musimy przyznać, że ten właśnie problem najbardziej boli nas w organizacji. Nawet nie tyle te wszystkie daty, pokolenia, niesprawdzone proroctwa i rozbudzanie fałszywych nadziei. Niedoskonali ludzie mogli to nawet czynić w dobrej wierze, można by to nawet wybaczyć (o ile ktoś by w ogóle poprosił o wybaczenie). Ale to jak próbuje się na wszelkie możliwe sposoby odczcić Pana Jezusa Chrystusa, ująć z jego należnej mu chwały i boskości, to może nie być wybaczone „ani w tym wieku, ani w przyszłym”. Skoro niewolnik utożsamia się z oblubienicą Chrystusa, to czyż nie powinien jak najwięcej mówić o swym Oblubieńcu, tak jak zakochana narzeczona mogłaby bez końca mówić i myśleć o swym wybranym narzeczonym?

Tymczasem mamy takie odczucie, że na „chrześcijańskich zebraniach” za mało jest Chrystusa, że pozbawiono nas więzi z nim i osobistej relacji. Właśnie nasze „tajne studium” nam to w pełni uświadomiło. Zamiast stawać się rozbitkami w wierze, chcemy „raczej wzrastać w łasce i w poznaniu Pana Naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jemu niech będzie chwała teraz i po wieczne czasy” (2 Piotra 3:18).

Serdecznie pozdrawiamy

 Pobierz

•  Słuchaj – Czy Świadkowie Jehowy wierzą w Jezusa?

Więcej na stronie berejczycy.org

http://radzimski.pl/download/Wiara_czy_niewiara.mp3 http://radzimski.pl/download/Boskosc_Pana_Jezusa.mp3

Więcej na http://berejczycy.org w dziale Artykuły.

Skoro tak dlaczego wierzymy? Czyż nie jest to przeświadczenie w naszej duszy? Naszym wewnętrznym człowiekiem, który wykracza poza to co tzw. normalne. Wiara jest ponadnaturalnym doznaniem, które traktuję jako dar tego w Którego istnienie wierzę (Jan 1:18).

W szczególności wiara powinna sprowadzić się do traktowania jako realne rzeczy, osoby czy zapowiadane wydarzenia (Heb. 11:27). Wiara jako Boży dar odmienia całkowicie życie i czyni je sensownym.

Bo czy sensownym można nazwać utrzymanie gatunku, ciągłość rodzinnych więzów krwi i życie dla podtrzymania kolejnego życia? Na pewno tak. Ale nie daje to na dłuższą metę oczekiwanego poziomu satysfakcji.

Czy można tę satysfakcję podnieść robiąc coś co powszechnie uznawane jest za pożyteczne, piąć się po szczeblach kariery, zrobić coś co nikomu innemu jeszcze nie udało się zrobić?Na pewno tak.

Ale człowieka głodnego odkrycia prawdziwego sensu istnienia na dłuższą metę to nie zadowoli. Do otwartych serc wołających do Praprzyczyny wszystkiego co widzimy, co możemy dotknąć, posmakować dostępnymi zmysłami wkracza wieczny, wszechmogący i wszechwiedzący. Sprawia, że możesz w Niego uwierzyć (Rz. 1:18-20).

Każdy grzech w Twoim i moim życiu jest więc aktem niewiary.

Bo czyż stojąc w obliczu odwiecznego PANA całego wszechświata, jeżeli na prawdę patrzy na ciebie JAHWE (2 Moj 6:3), ten który jest ADONAJ, który jest wszystkim, który staje się kim chce by uczynić to czego pragnie (2 Moj 3:13,14), który posyła jednorodzonego Boga na świat żeby cię zbawić z beznadziejności ludzkiego życia (Jan 1:12), który posyła pocieszyciela Ducha Świętego żeby cię wypełnić pewnością że jest, żeby przekonać cię o grzechu i sądzie (Jan 14:16-17, Dz.A. 1:8)… Czy w obliczu całej tej Pełni Bóstwa (Kol 1:19) będziemy:

• kłamać, oszukiwać, kręcić i ściemniać,
• kraść, przywłaszczać i wykorzystywać,
• plotkować, zniesławiać i obgadywać,
• pić do nieprzytomności, palić i narkotyzować się?

Jestem przekonany, że jeżeli Bóg istnieje nie tylko na kartach pisma Świętego ale przede wszystkim w Naszym sercu to będzie w nas tylko jedno pragnienie, by GO wysławiać.

Jeżeli jednak całe nasze życie wypełnione jest tym co nie przystoi chrześcijanom, to gdzie jest Bóg w którego niby wierzymy? Schował się, ma wolne … a może nie widzi? Jeżeli tak to nie wierzymy w tego samego Boga (Iz. 44:9-20).

Mój Bóg jest mocny by zbawić, potężny by wyciągnąć mnie z każdego kłopotu, zbawił mnie i objawił mi imię, w którym mogę GO wysławiać. JEZUS. Kiedy byłem na dnie … i to nie raz, podniósł mnie dając mi pewność że należę do Niego i jestem Jego dzieckiem. Przyjdzie czas gdy zobaczę go twarzą w twarz i będzie to najpiękniejszy dzień mojego życia.

Tak, Przyjdź Panie Jezu (Obj. 22:20)

W Nim znajduje ukojenie swojej duszy i nadzieję na każdy następny dzień. Może na ogół tego nie widać, bo w pogrążonym w bezsęsownej gonitwie za wiatrem wypisuję setki linii kodu kolejnego programu w nadzieju że będzie działać Tak naprawdę gdy budzę się i gdy wpatruję się w ekran komputera, gdy wrazam do domu i witam moją żonę. Myslę o Bogu czesto zastanawiając się co zrobić żeby jeszcze więcej robić dla Niego … po czym siadam z pilotem w ręku i spędzam kolejne godziny patrząc się na zdziczały szatański świat … przesiąknięty woją której kompletnie nie rozumiem – po co … za co i w ogóle.

Tak czy inaczej w zwykłej  – lub i nie zupełnie zwykłej – codzienności wołam do niego w głebi swego ja, dziekując mu za każdy sukces, błagając Go o jakiś przełom gdy wszystko zaczyna się sypać… bo bez Ciebie bym zginął.

Słowa powtarzane przez miliony osób, przez jednych uznawane za stan oczywisty, dla innych powód do drwin … dla części zapewne nic nieznaczący rytuał w kościelnej liturgii. Tak naprawdę zdaję sobie sprawę, że w racjonalny sposób nie można udowodnić, że Bóg istnieje. Nie można też stanowczo zaprzeczyć, ze taki fakt może mieć miejsce. Pewnie, dlatego założenie, że “Bóg nie istnieje” wydaje się bardziej racjonalne dla umysłu. Łatwiej jest zaprzeczyć niż uwierzyć.

Znam wiele osób, które uważają, że wiara jest niezwykłym darem, udostępnianym wybranej grupie ludzi. Mają oni daną przez Boga możliwość uwierzenia. Proste wówczas wydaje się osądzenie człowieka niewierzącego, jako niezdolnego uwierzyć, ponieważ nie jest mu to dane przez Boga, – przez co jest niejako okaleczony (Jan. 12:40 “Zaślepił oczy ich I zatwardził serce ich, Aby nie widzieli oczami swymi I nie rozumieli sercem swym, I żeby się nie nawrócili, I żebym ich nie uzdrowił. (BW)”).

Nie wiem na ile takie podejście jest zgodne z sercem Boga, którego znajduję w Jezusie Chrystusie. Czy jest to myślenie spaczone, czy wypowiedź wyrwano z kontekstu i dopasowano do jakiejś ideologii? Tak czy inaczej w moim osobistym rozumieniu wiara jest darem zarówno Bożego jak i własnego serca.

Jan. 20:29 “Rzekł mu Jezus:, Że mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.(BW)”
Jan. 6:69 “A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego.(BW)”

Dobry kolega mówił mi ostatnio, ze dawniej ludzie czcili po prostu rzeczy niezrozumiałe dla nich. Ponieważ procesy te są przez nas poznane, naturalnie przestały być przedmiotem wiary. Siłą rzeczy wiara musiała objąć pozostałe jeszcze przy życiu obszary ludzkiej niewiedzy, – jako to coś, co nazywamy bogiem. Rozumowanie to mogłoby się nawet wydawać logiczne gdyby nie fakt, że podstawą wszystkich tych wierzeń był strach. Strach, którym “ktoś” się karmi. Wiara w Chrystusa jest inna. Nie wierzy się świadomie w Chrystusa z powodu leku przed zagładą “Armagedonu”, – choć znajomość tej zapowiedzi jest niezbędnym elementarzem chrześcijanina, – lecz z wdzięczności za Jego miłość i poświęcenie, na które mało, kto z ludzi by się zdobył. Z drugiej strony nie jest to tylko jakaś filozofia życia w miłości (1 Kor. 13:3). W tym wszystkim, czym jest i czym nie jest wiara chrześcijanina, dostrzegam tę część wspólną wewnętrznych dążeń, obserwacji świata, zdarzeń, których nie sposób nazwać przypadkowymi. Miłość i brutalność zarazem otaczającego mnie świata “każe mi wierzyć” jakkolwiek wydaje się to logiczne i racjonalne. Moje serce mówi mi, że wszechświat, w którym każdy atom jest na swoim miejscu nie mógł się zdarzyć przez przypadek, a ateizm wydaje się być formą filozofii, która wymagałaby potężnej wiary w serie miliardów szczęśliwych zbiegów okoliczności. Wreszcie wiara jest oczekiwaniem na chwilę, w której Tego, który nie cofnął się przed niczym zobaczę twarzą w twarz.

Hebr. 11:1. A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. (BW)